Het ingewikkelde stelsel van ondersteuning vanuit de WMO


Zeer recent heeft mijn collega, Josien Roumen, een stuk geschreven over de (inmiddels algemeen bekende) berichten dat gemeenten miljoenen (lees: 310 miljoen) heeft overgehouden van het verleende WMO-budget.

Het is toch gek dat er zoveel is overgebleven van het budget. Of misschien is dit toch niet zo raar? Het systeem van de huidige WMO is namelijk zodanig ingewikkeld dat misschien wel heel veel mensen die in beginsel een recht hebben op ondersteuning vanuit de WMO, deze niet krijgen.

Allereerst: wat is de WMO? Gemeenten zijn verantwoordelijk voor de ondersteuning van mensen die niet op eigen kracht zelfredzaam zijn (aldus de website van de Rijksoverheid). Dit is nogal ruime definitie, maar we doen het er even mee.

De reden dat ik wil inhaken op de WMO is omdat ik de laatste tijd met enige regelmaat zaken binnen krijg met dit onderwerp. Een niet-limitatieve opsomming van oorzaken voor het niet krijgen van een uitkering op grond van de WMO komt naar voren in de volgende zaken.

Er meldt zich een cliënt op kantoor met een factuur van het CAK ter hoogte van duizenden euro’s. Er liggen welgeteld drie besluiten ten grondslag aan deze factuur, waartegen allemaal bezwaar kan worden ingediend. Problematisch is echter het volgende. Het CAK is een administratiekantoor. Zij zijn aldus afhankelijk van gegevens die worden aangeleverd door derden, zoals gemeenten en zorgverleners en soms besteedt het CAK haar administratie zelfs uit aan externe administratiekantoren (say what?!) Ik dien aldus bezwaar in tegen alle drie de beslissingen, maar het probleem ligt hoogstwaarschijnlijk bij één van de instanties die de gegevens voor mijn cliënt aanlevert.

Dit blijkt ook het geval te zijn. De gemeente heeft gegevens gekregen van de zorgverlener en deze vervolgens aangeleverd aan het CAK, waardoor het CAK vaststelt dat de eigen bijdragen die betaald zijn over de afgelopen jaren te laag zijn vastgesteld en hoger moeten zijn. De duizenden euro’s die cliënt moet betalen, betreffen aldus een nabetaling aan het CAK.

In het kort het probleem: de gemeente geeft gegevens door aan het CAK, maar de gemeente baseert haar gegevens weer op gegevens die worden aangeleverd door de zorgverleners. Er zijn te veel instanties betrokken bij het geheel en de communicatie tussen deze instanties verloopt niet geheel vlekkeloos. De rechtsbescherming is onvoldoende, want het bezwaar moet worden ingediend bij het administratiekantoor, dat inhoudelijk dus vrijwel nergens van op de hoogte is.

Opvallend is vervolgens dat alle instanties in principe heel behulpzaam zijn. Zij willen gedupeerden graag helpen, maar niet (altijd) hun stukje schuld erkennen. Bovendien lopen ook de medewerkers van de betrokken instanties aan tegen hetzelfde bureaucratische gehannes als ieder ander.

Daarbij zijn de problemen met de WMO niet altijd juridisch, maar ook met enige regelmaat administratief, waarvoor helaas geen gefinancierde rechtsbijstand mogelijk is.

Zo hebben heel veel mensen in de eerste maanden van 2016 geen factuur ontvangen van het CAK. Omdat de meeste mensen het CAK gemachtigd hebben voor automatische incasso, valt dit niet altijd direct op. Vervolgens hebben mensen te maken gekregen met honderden euro’s aan (in beginsel) rechtmatige facturen bestaande uit wettelijk vastgestelde eigen bijdragen die niet iedere maand stelselmatig zijn afgehouden. Best wel schrijnend voor mensen die niet veel te besteden hebben en er ten onrechte van zijn uitgegaan dat de automatische incasso zijn werk deed.

Je zou kunnen zeggen: “eigen schuld, dikke bult, moet men maar opletten”. Maar dat zeg je niet zo gauw tegen mijn cliënten van 81 en 78 jaar. Deze mensen hadden gelukkig wél geld opzij gezet, zij hadden een oplettende kleindochter. “Wat fijn dat deze mensen hulp krijgen van hun kleindochter”, zei de CAK-medewerkster tegen mij aan de telefoon. “Ja dat klopt”, reageerde ik, “maar hoe zit het met al die mensen die deze hulp niet krijgen?” (stilte).

De conclusie is als volgt.

  • Overheid: kijk alstublieft nog eens naar dit systeem. Naar mijn mening, gedeeltelijk ondersteund door de Nationale Ombudsman (rapportnummer: 2016/0250) is het ondoorzichtig, te bureaucratisch, administratief ingewikkeld en zijn er te veel instanties bij betrokken hetgeen communicatie bemoeilijkt. Dit terwijl de betreffende medewerkers echt wel de wil hebben om te helpen, maar zelfs zij kunnen het systeem niet doorbreken.

  • Burger: indien er een beroep wordt gedaan op een dergelijke voorziening, blijf opletten! Komt er iedere periode een factuur, klopt de factuur, klopt de vaststelling van de eigen bijdrage, kloppen de uren, etc. En mocht u nou uiteindelijk toch nog een beslissing krijgen waarmee u het niet eens bent, schakel tijdig (meestal binnen zes weken na datum besluit) onze hulp in!

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Telefoon 045-571 4576

Fax 045-5713026

 

info@boumans-adv.nl

Openingstijden:

Ma-vr 8:30 tot 17:00 uur

Samenwerking

Algemene voorwaarden

Privacy statement

Klachten

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon