“Wij erkennen dat er fouten zijn gemaakt”…


Als strafrechtadvocaat sta ik met regelmaat mensen bij die verkeerd hebben gehandeld. Tijdens het laatste woord van de verdachte ter zitting, hoor je dan ook vaak spijtbetuigingen, waarna in veel gevallen een veroordeling volgt…

Maar wat doen we eigenlijk met al die fouten die gemaakt worden door instanties? Juist die instanties die mijn cliënten zouden moeten helpen of begeleiden. Tot mijn grote verbazing lijkt het vandaag de dag normaal om te erkennen dat er fouten zijn gemaakt en hier dan eenvoudigweg een externe oorzaak voor op te werpen, maar wat kopen we daar nou eigenlijk voor? Het lijkt alsof het steeds normaler wordt om de verantwoordelijkheid bij een ander neer te leggen en daarmee de fouten goed te praten althans menen te kunnen ‘verantwoorden’.

Een kijkje in mijn praktijk van deze week:

  1. Een niet verlengde ondertoezichtstelling, een jaar later gevolgd door een verzoek tot uithuisplaatsing van een minderjarige… maar waar was de Raad voor de Kinderbescherming in de tussentijd in hemelsnaam? Waarom is dit gezin uit het oog verloren en komt het pas weer in beeld als het mis is gegaan doordat het kind in aanraking komt met de politie? Het antwoord blijft ons verschuldigd.

  2. Een minderjarige uithuisgeplaatste die aangeeft zich niet goed te voelen en denkt dat het fout gaat als ze naar huis moet? Ze meldt dit herhaaldelijk en krijgt dan als antwoord van de hulpverleners dat ze het toch zal moeten proberen. Na korte tijd escaleert het thuis, loopt weg en loopt dan een trauma op waardoor ze nu zelfs aan de antidepressiva zit. In het rapport van de instelling kunnen we lezen dat men erkent niet voldoende naar het meisje te hebben geluisterd en haar signalen niet goed te hebben opgevangen. Tja, wat kunnen we daar nu nog mee?

  3. Een twintigjarige man die vastzit wegens een ruzie met zijn vriendin en veel agressie daarbij vertoonde? Die vanaf zijn tiende levensjaar, aldus de helft van zijn huidige bestaan, in instellingen heeft gezeten doordat men niet wist welke hulp hij nodig had. Hij recent via de reclassering gesprekken heeft gevoerd met ‘hulpverleners’ van destijds nu hij tussen zijn tiende en elfde levensjaar het merendeel in een isoleercel heeft doorgebracht, gewoon werd weggeduwd uit onmacht, en hier trauma’s van heeft opgelopen? Wat bereikt hij nu met het bewijs, de erkenning, dat hij inderdaad zolang geïsoleerd heeft gezeten als kind van tien jaar oud? Hoe lost hij zijn problemen daarmee op?

Natuurlijk zijn we allemaal mensen, en mensen mogen fouten maken. Desalniettemin zijn het vaak mijn cliënten, de ‘boeven’ in de maatschappij die dit soort gevulde rugzakken met zich meedragen. De mensen waar iedereen afkeurend naar kijkt…

Uiteraard vind ik erkenning nog altijd beter dan ontkenning, dan wel ontwijking, zoals het geval was in de onderhavige zaak, de zaak waarmee ik de week afsloot.

  1. Een 48-jarige vrouw verblijft in een psychiatrische instelling. Ze heeft een traumatische jeugd gehad, kent veel psychische problemen en is jarenlang verslaafd geweest aan drugs. Om haar op het juiste pad te helpen, krijgt ze veel hulp, die ze ook met beide handen aangrijpt. Het is lastig voor haar om mensen te vertrouwen maar door het ondersteunend team om haar heen, gaat het steeds beter. Tot het moment dat na vele jaren haar hele netwerk wegens de bezuinigingen en reorganisatie wegvalt en juist op dat moment haar geliefde een ernstig ongeluk krijgt. Haar eigen gezondheid verslechtert (zo vecht ze al jaren tegen kanker) en haar motivatie gaat achteruit. Ze gaat in een verwarde toestand naar buiten en pleegt een winkeldiefstal.

Ze wordt na een week voorlopige hechtenis geschorst onder bijzondere voorwaarden, ze mag terug naar de kliniek. De raadkamer gunt haar nog een kans wegens alle omstandigheden. Een van de bijzondere voorwaarden is dat zij geen drugs of alcohol mag gebruiken. Cliënte huilt van geluk. Na twee weken huilt ze echter weer, maar dan van onmacht. Er zouden positieve urinecontroles zijn, doch dit kon niet kloppen want ze had echt niets gebruikt! Een contra-expertise was niet meer mogelijk, de kliniek had haar niets medegedeeld alvorens de politie haar kwam halen, omdat ze bang waren voor suïcide.

De raadkamer kon niet anders dan de schorsing van cliënte ongedaan maken, de testen waren immers duidelijk…ze moest terug naar de gevangenis. Daar bleken haar urinecontroles weer positief, sterker nog, de scores werden iedere keer hoger! Cliënte verzocht een contra-expertise en bleef maar roepen dat het niet klopte. Dan komt het laboratorium met de uitslag: de testen zijn inderdaad vals positief nu de nieuwste medicatie van mevrouw een positieve uitslag veroorzaakt!

Een bewijs hiervan krijgt ze echter zelf niet, “dat moet via de advocaat worden opgevraagd”, zegt men dan. Ik vraag vier dagen op rij om een bewijs van de labonderzoeken, tevergeefs! Tijdens de eerstvolgende raadkamer maak ik me kwaad en vraag de voorzitter van de raadkamer om hulp. In het kader van de waarheidsvinding draagt hij de officier van justitie op om navraag te doen bij de gevangenis. Een week later wordt zij onmiddellijk door dezelfde raadkamer geschorst, het bevestigende antwoord van het lab komt binnen, de testen zijn vals positief. Nu kan het opeens wel?!

Excuses, dan wel enige blijk van verantwoording, zijn helaas uitgebleven. Niemand die naar haar is toegekomen om verontschuldigingen aan te bieden. En dat terwijl het om haar vrijheid gaat, een groot goed van de mens! Naar haar kijken en haar veroordelen, dat is heel eenvoudig... maar wat te doen met het eigen handelen?

Uitgelichte berichten
Recente berichten
Archief
Zoeken op tags
Volg ons
  • Facebook Basic Square
  • Twitter Basic Square
  • Google+ Basic Square

Telefoon 045-571 4576

Fax 045-5713026

 

info@boumans-adv.nl

Openingstijden:

Ma-vr 8:30 tot 17:00 uur

Samenwerking

Algemene voorwaarden

Privacy statement

Klachten

  • Wix Facebook page
  • LinkedIn Social Icon